به نام او که چون من تنهاست

روزی سقراط حکیم معروف یونانی . مردی را دید که خیلی ناراحت و متاثر است.

علت ناراحتیش را پرسید پاسخ داد :در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم .

سلام کردم جواب نداد و با بی اعتنایی و خودخواهی گذشت و رفت

من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم .

سقراط گفت:چرا رنجیدی ؟

مرد با تعجب گفت:خب معلوم است چنین رفتاری ناراحت کننده است

سقراط پرسید:اگر در راه کسی را می دیدی که به زمین افتاده و از درد و بیماری 

به خود می پیچد آیا از دست او دلخور می شدی ؟

مرد گفت: مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم .

سقراط پرسید: به جای دلخوری چه احساسی می یافتی و چه می کردی ؟

مرد جواب داد:احساس دلسوزی و شفقت و سعی میکردم طبیب یا دارویی به او برسانم.

سقراط گفت:همه این کارها را به خاطر آن میکردی که او را بیمار می دانستی .

آیا انسان تنها جسمش بیمار می شود ؟ هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود؟

اگر کسی فکر و روانش سالم باشد هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود ؟

بیماری فکر و روان نامش (غفلت)است و باید به جای دلخوری و رنجش نسبت به کسی

که بدی میکند و غافل است دل سوزاند و کمک کرد و به طبیب روح و دارویی جان رساند .

پس از دست هیچکس دلخور مشو وکینه به دل مگیر و آرامش خود را هرگز از دست 

مده و بدان که هروقت کسی بدی میکند در آن لحظه بیمار است