این روزها عبارت خالی بندی به معنی دروغ گفتن و لاف زدن رایج شده است  

اما پیشینه این واژه به دها سال پیش یعنی زمان سلطنت رضاه شاه بر میگردد 

نقل میکنند: که در زمان رضاه شاه بدلیل کمبود اسلحه بعضی از پاسبانهایی که 

گشت می دادند فقط غلاف خالی اسلحه یعنی جلدی که اسلحه در آن قرار میگیرد

را روی کمرشان می بستند و در واقع اسلحه ای در کار نبود .دزدها و شبگردها

وقتی متوجه این قضیه شدند برای اینکه همدیگر رو مطلع کنند به هم میگفتند که

طرف "خالی بسته" و منظورشون این بود فلان پاسبان اسلحه ندارد و غلاف

خالی دور کمرش بسته به این معنی که در واقع برای ترساندن ما بلوف میزدند

که اسلحه دارد . و روی همین اصل بود که واژه خالی بندی رواج پیدا کرد. واین

واژه هیچ ارتباطی به دورغگویی و لاف زدن به صراحت زمان حاضر نداشت .

حالا چرا در این دهه اخیر این واژه متدوال شده مشخص نیست . ولی شاید باید

آن را به حساب پیشوایی بیش از حد زبان فارسی و غیر منتظره بودن اعمال ما

ایرانی ها گذاشت که خیلی از کارهامون از روی یک روش منطقی و نشات

گرفته از یک اعتقاد راسخ نیست بلکه احساسی الگویی و متاسفانه قابلیت جو گیر

! شدن هم هست